Erwin Eggermont: ‘Soms wurm ik me in onmogelijke posities om onzichtbaar te blijven’

Verhalen / Erfgoed & Cultuur

Wil je vaker lezen over Bergen op Zoom?

Meld je aan voor de nieuwsbrief

Waarin ben je geïntereseerd?

Bedankt voor je aanmelding voor onze nieuwsbrief!

Deze weken gaat hij door het leven als Knorretje, het trouwe vriendje van de Bergse zwarte piet Bedenkos. Maar wie is Erwin Eggermont (44) de rest van het jaar? Wij gingen langs bij de Bergse poppenmaker, regisseur en theatermaker om te kletsen over zijn ervaringen, ambities en dromen.

Toch gek: we hebben Knorretje al zo vaak gezien; bij Studio Pepernoot, tijdens de intocht van Sinterklaas in Bergen op Zoom en ga zo maar door… Maar jou nog nooit!

Erwin, lachend: “Dat is precies zo mijn leven gaat. Mensen hebben vaak wel iets van mij gezien, maar ze weten vervolgens niet dat ik erachter zit. Tijdens Sinterklaas, maar ook gewoon op andere momenten van het jaar in de stad. Zoveel Bergenaren kennen Knorretje inmiddels, als trouw personage binnen de Stichting Sint Nicolaas Bergen op Zoom, maar Knorretje is een personage waar geen persoon bij te zien is. Dus mensen hebben geen idee dat ik het ben die de pop bedient. Toch is het echt zo, luister maar.” Erwin zet het stemmetje van Knorretje op. Geen twijfel mogelijk: Erwin is Knorretje.

Vind je dat niet jammer, dat mensen niet zien dat jij degene bent die al die moeite doet en Knorretje tot leven brengt?

Erwin: “Ik zeg altijd maar: het gaat niet zozeer om mij, maar om het totaalplaatje. Als het plaatje beter wordt door mij uit beeld te halen, dan vind ik dat helemaal goed. Als voorbeeld haal ik even de Sprookjesboom in de Efteling aan. Daar staan mensen die zichtbaar de poppen bedienen. Dat is een keuze, dat past goed bij de Sprookjesboom. Wij hebben er als stichting van het begin af aan voor gekozen om Knorretje alléén in beeld te laten komen. Hij is het trouwe vriendje van Bedenkos, zij doen alles samen. Zonder mij als tussenpersoon. Ik verschuil me altijd goed. Hoewel dat niet altijd gemakkelijk is. Soms moet ik me in onmogelijke posities wurmen…”

Je bent dus wel overal bij, ook bij de intocht van Sinterklaas? We hebben je niet gezien…

Erwin: “Jazeker, Knorretje zat in een cabrio en ik lag onder zwarte lakens onder Knorretje. Met mijn hand de lucht in, in Knorretje, de gehele intocht. Of ik geen lamme arm had? Jawel! Gelukkig kon Knorretje af en toe even de hulp van Bedenkos inschakelen, die mijn arm weer kon rechtzetten of het pak kon verschuiven. Voor de opnames van Studio Pepernoot is het soms ook goed zoeken hoe we bepaalde scenes filmen zonder mij in beeld te krijgen. Maar dat maakt het juist zo leuk, het spelen van Knorretje is één groot avontuur. Dat begon acht jaar geleden. Op verzoek van Stichting Sint Nicolaas Bergen op Zoom heb ik toen een pop ontworpen die het vriendje van Bedenkos moest worden. Of althans… Dat vriendje had Bedenkos al, maar dat was altijd een grote knuffel. Het verzoek van de stichting was om het vriendje levendiger te maken, een beetje zoals Samson van Gert. Zo ontstond Knorretje, en daarmee meteen ook mijn bedrijf: Rwin Theaterpoppen en Props. Sindsdien heb ik met name voor het Bergse entertainmentbureau KAS Entertainment veel poppen mogen maken, wat ik echt te gek vind om te doen.”

Het hele entertainmentwereldje is je ook niet vreemd, wel?

Erwin: “Klopt! Ik begon als klein jochie van 10 jaar bij bouwclub Variant. Daar ontdekte ik hoe graag ik bezig ben met mijn handen. Mijn moeder zegt altijd: ‘jij bent geboren met gouden handjes’. Van mijn ouders heb ik die creativiteit niet geërfd namelijk. Toen ik vervolgens 18 jaar was ben ik met mijn broer naar een voorstelling van de BOV gegaan. Na die voorstelling wist ik: dat wil ik ook! Ik wil daar ook bij horen, theater maken. Ineens voelde ik een bepaalde drang om te acteren, wat ik niet eerder had gedaan. We deden auditie en werden aangenomen. Daar heb ik een ontzettend leuke tijd gehad. Toch verschoof op den duur mijn rol van óp het podium naar achter het podium. Eigenlijk gebeurde dat vrij spontaan; ik werd door de voorzitter van de ouderraad van een Bergse basisschool gevraagd of ik eens wilde komen helpen met het opzetten van de lerarenmusical. Ik had gedacht dat ik daar even zou binnenlopen, wat feedback zou geven en weer weg zou gaan. Maar ik kwam en er stond een tiental leraren voor mijn neus met de mededeling: ‘Erwin, vertel ons maar wat we moeten doen’. Ineens was ik regisseur. Zonder vooropgezet plan. En wat bleek? Ik vond dat ontzettend leuk om te doen. Dus toen ben ik in Tilburg een opleiding gaan volgen tot regisseur voor amateurtheater. Sindsdien ben ik meer op de achtergrond aanwezig binnen het entertainmentwereldje.”

En nu ligt je focus grotendeels op het maken van poppen?

Erwin: “Ja, daar heb ik echt mijn passie in gevonden! Het is een onwijs leuk proces elke keer. Alles wat ik maak is maatwerk en dus uniek, ik maak geen massa’s of voorraden. Deze week nog kreeg ik een telefoontje uit Zeist, of ik toevallig Adam en Eva poppen had liggen. Nee, zei ik, maar die kan ik wel voor je maken. En dan begint het avontuur weer, want elke pop die ik maak is anders. Dat maakt mijn werk ontzettend leerzaam. Soms is het ook wel lastig de klant vooraf goed te laten inzien wat er komt. Tekenen is namelijk niet mijn sterkste kant, terwijl de pop in mijn hoofd prachtig kan zijn. Maar ook dat kan nog veranderen; ik zeg altijd: de pop maakt uiteindelijk zichzelf. Dat klinkt wat filosofisch, maar het hoeft er niet altijd zo uit te komen zien als ik vooraf bedenk. Soms blijkt tijdens het maken van een pop dat een andere stof of vorm veel beter blijkt te werken.”

Heb je nog dromen of ambities voor de toekomst?

Erwin: “Eigenlijk vind ik het ontzettend tof wat ik nu allemaal doe. Ik ben betrokken bij veel Bergse producties en verenigingen, zoals het Berregs Leut Tejater, de Vierschaar en natuurlijk de Stichting Sint Nicolaas. Mijn twee kids genieten daar ook van mee, al probeer ik ze er wel op te attenderen dat het niet gebruikelijk is om via de achterdeur van De Maagd naar binnen te gaan. Dat ze dat wel als iets bijzonders moeten blijven beschouwen. Op dit moment run ik mijn creatieve bedrijf naast mijn baan in loondienst. Mijn grootste droom is toch wel om mijn eigen bedrijf fulltime te kunnen doen. Als dat lukt… Ja, dan ben ik écht heel gelukkig.”