Familie Wattimena: ‘Als je niet probeert, weet je niet of iets succesvol wordt’

Verhalen / Culinair

Wil je vaker lezen over Bergen op Zoom?

Meld je aan voor de nieuwsbrief

Waarin ben je geïntereseerd?

Bedankt voor je aanmelding voor onze nieuwsbrief!

Ze runnen Il Maccherone, beter bekend als ‘het kleine Italiaantje’. Organiseren de Foodstoet en Buitengewoon Bergen op Zoom. En sinds een half jaar staat ook Bodega Waldolala op het lijstje van dat waar ze eigenaar van zijn. Martin (38) en zijn zus Alma (45) Wattimena en Tom Hagenaars (43), de man van Alma, hebben in elk geval géén saai leven. We spraken met ze over al deze toffe ontwikkelingen in Bergen op Zoom…

Even beginnen bij het begin: Il Maccherone. Hoe kwam dat zo op jullie pad?

Alma: “Eigenlijk is het niet helemaal vreemd dat wij tien jaar geleden neerstreken in dit Italiaanse restaurant. Ik werkte zelf al jaren in de horeca in Bergen op Zoom. Toen ik voor mijn VWO-examen zakte, had ik ineens heel veel tijd voor mijn bijbaantje in de voormalige Salon. Later werd ik bedrijfsleider in de Miller Time. Totdat een bedrijfsongeval ervoor zorgde dat ik hier vertrok, naar een vriendin in Hilversum. Maar na een paar jaar kriebelde het toch, om weer naar Bergen op Zoom te gaan. Niet veel later deed de kans zich voor om deze Italiaan over te nemen. Ineens wist ik: dit moeten we, Martin, Tom en ik, samen doen.”

Martin: “We hadden het er al vaker over gehad: kunnen we niet samen iets beginnen? Ik heb een koksopleiding gevolgd, en met de ervaring van Tom en Alma in de horeca zag ik mooie kansen voor een samenwerking tussen ons.”

Alma: “Omdat ik zeven jaar ouder ben dan Martin, heb ik hem altijd een beetje mee op sleeptouw genomen in de Bergse horeca. Zelf heb ik bij Il Maccherone nog als afwasser gewerkt, Martin later als kok. En ook ons neefje en nichtje werkten hier. Dus toen de voormalige eigenaar kenbaar maakte dat hij wilde stoppen, was het ons neefje die zei dat hij ons er wel voor geschikt vond. Hij had gelijk.”

Martin: “Daar hebben we toen niet lang over na hoeven denken. Dit moesten we doen.”

Was dat niet spannend, een bedrijf runnen met mensen die zo dicht bij je staan?

Martin: “Eigenlijk niet, juist niet. Doordat we elkaar door en door kennen, weet je wat je aan de ander hebt. Al denk ik dat het voor Alma en mij, als broer en zus, anders is dan voor Alma en Tom, aangezien zij een relatie hebben.”

Alma: “Natuurlijk hebben we ook wel eens een meningsverschil of zijn we even boos op elkaar. Maar dat kan, dat pikken we van elkaar. Na zo’n moment is het altijd gelijk weer oké en gaan we door. Dat dat kan, maakt ons juist sterk als team.”

Tom: “We zijn er met een goede energie aan gestart, onze neuzen stonden dezelfde kant op. Op die manier zijn ook al onze andere plannen goed uitgepakt.”

Ja, vertel eens! Want na het heropenen van Il Maccherone hebben jullie niet stilgezeten…

Alma: “Deze Italiaan is een heerlijke en bij Bergenaren geliefde plek, dus wij zijn ontzettend blij dit restaurant te mogen runnen. Maar we merkten ook al snel dat we een terras misten, daar is hier niet de ruimte voor.”

Martin: “Dus toen ik met een vriend in Amsterdam op een foodmarket belandde, wist ik ineens: dit moeten we in Bergen op Zoom ook doen! Zo hebben we de terugkerende pop-up foodmarket Buitengewoon Bergen op Zoom opgezet. Het idee: met verschillende horeca-ondernemers uit Bergen op Zoom live cooking verzorgen.”

Tom: “Van de gemeente kregen we vergunning voor een pilot van drie edities, op het Korenbeursplein. De eerste editie moesten de Bergenaren nog even wennen, zoiets was er in Bergen immers nog niet eerder. Maar al snel bleek het een groot succes. Na die drie edities is de vergunning meteen verlengd.”

Martin: “Als het enigszins lekker weer is, is het plein al snel te klein, zo druk is het dan. Buitengewoon Bergen op Zoom heeft inmiddels een groep trouwe fans gecreëerd. Ontzettend leuk om te zien.”

Toen ik met een vriend in Amsterdam op een foodmarket belandde, wist ik ineens: dit moeten we in Bergen op Zoom ook doen!

En toen dachten jullie: dan kunnen we ook nog wel de Foodstoet opzetten…

Alma: “Dat begon eigenlijk met onze eigen foodtruck. We kregen steeds meer vraag naar catering en waren alsmaar aan het sjouwen met spullen. Dus toen besloten we: waarom niet onze eigen Italiaan op wielen?”

Martin: “Daarmee konden we dan ook op foodfestivals in het hele land staan. Met als voordeel: pizza en pasta zijn gangbare gerechten waar iedereen dol op is. Ons eerste festival met de truck was Op de T, in Bergen op Zoom. Dat bleek meteen een groot succes. Daarna hebben we een jaar lang het hele land doorgereisd en op verschillende foodfestivals gestaan.”

Alma: “In al die weekenden zagen we ontzettend veel verschillende festivals, op verschillende niveaus. Niet altijd was een festival even goed opgezet, dus na een jaar lang rondreizen wist ik: dit kunnen wij beter. Wij gaan ons eigen foodfestival opzetten, in Bergen op Zoom.”

Martin: “Toen ik op een zeker moment van een gesprek terugkwam over de vergunningen voor dit festival, stapte Maarten Rikken bij ons binnen. Met ditzelfde idee. Hoe typisch is dat? Sindsdien hebben we de handen ineen geslagen voor de Foodstoet. Maarten doet het creatieve proces van het festival en dingen als de line-up. Ik regel de infrastructuur, de lijntjes met alle deelnemers. En zo hebben we allemaal onze eigen rol gecreëerd in de Foodstoet.”

Tom: “De Foodstoet bleek meteen een grandioos succes. Ik denk omdat dit er nog niet was in Bergen op Zoom, net zoals dat het geval was met Buitengewoon Bergen op Zoom.”

Alma: “Maar ook omdat het er allemaal zo gelikt uitziet, denk ik. Daar hebben we, samen met Maarten, ontzettend veel aandacht aan besteed. De look en feel van de Foodstoet zijn fantastisch. En de kwaliteit van het eten staat bij ons ook heel hoog. Als ik zelf ergens naartoe ga, wil ik ook dat het goed is.”

En nu is er zelfs een wintereditie van de Foodstoet…

Alma: “Ja, want ook dat was er nog niet in Bergen op Zoom, een soort kerstmarkt waar eten centraal staat. Zo gaat dat bij ons: we zien ergens een kans, en dan gaan we ervoor. Vooral Martin schudt het ene na het andere idee uit z’n mouw.”

Martin: “Ons credo luidt dan ook: als je niet probeert, weet je niet of iets een succes wordt. Want ja, ook deze wintereditie is weer spannend voor ons. Het is toch weer nieuw, en komt er wel volk op af? En zo ja, hoeveel? Dat weet je van tevoren nooit. Bij de eerste editie van de Foodstoet hebben we ons daar goed in vergist.”

Alma: “De foodtrucks vroegen ons van tevoren wat wij ervan verwachtten, maar we hadden geen idee. Er was nog geen voorbeeld van een dergelijk foodfestival in Bergen op Zoom. Dus hielden we de schatting op zo’n tweeduizend bezoekers. Een kleine vergissing; die tweeduizend bezoekers stonden er na een half uur al. Aan het eind van de avond zaten we op zo’n 18.000.”

En nu nog even over jullie nieuwste kindje Bodega Waldolala, dat een half jaar geleden de deuren opende…

Tom: “Martin en ik zijn fervent Vastenavend vierders. Tijdens de Vastenavend is Waldolala altijd een ontzettend bekende plek. Dus toen wij van de eigenaar hoorden dat hij niet goed wist wat hij met het pand wilde, hebben we hem gezegd dat wij die ideeën wel voor hem hadden. In eerste instantie was hij niet van plan het pand weg te doen, maar op den duur gaf hij toe. ‘Hier heb je de sleutels, maak er maar wat van.’ Dat was te gek!”

Alma: “We wisten meteen wat we ermee wilden: een niet-Bergs etablissement. Het moest wederom iets worden wat Bergen op Zoom nog niet bezat. Een wijnbar waar je een hapje bij je drankje kunt krijgen, maar zonder kaart. Geen restaurant. Daarmee zouden we immers ook onze eigen concurrent worden, van de Italiaan.”

Tom: “Nu is het een plek waar een heel divers publiek op afkomt. Er komen mensen uit de buurt een wijntje drinken bij Waldolala, soms ook gewoon alleen. Dat is heel leuk, zo krijg je bijzondere gesprekken met mensen. Maar er komen ook vrienden om te borrelen, of stelletjes. En soms ook groepen of bedrijven. Het concept van Waldolala is aantrekkelijk voor een heel breed publiek in alle leeftijdscategorieën. Dat maakt het ook zo leuk om dit te runnen.”

Is er nog ruimte voor toekomstplannen, of houden jullie het hier even bij?

Alma, lachend: “Dankzij goede planningen lukt het nu prima om zowel de Italiaan als Waldolala en de evenementen te draaien met ons team. Als het mogelijk is, staan we zeker open voor nog meer nieuws.”

Tom: “Laatst kregen we bij de Italiaan een reservering voor een groep mensen die na een uitvaart bij ons wilde eten. In eerste instantie ging het om 50 man, daarmee zouden we gelijk vol zitten. Zo groot is het restaurant immers niet. Maar een dag van tevoren belden ze, dat het niet om 50 maar 70 man zou gaan. Even slikken, want met onze beperkte ruimte werd dat lastig. Maar het was óók een gelegenheid waaraan we geen nee konden verkopen voor ons gevoel. En dus hebben we het hele pand leeggehaald en lange houten tafels weggezet. Dat paste precies.”

Alma: “Het gaf ineens zo’n typisch Italiaans beeld. Eigenlijk was het ontzettend leuk om te zien. Dus toen ontstond het idee: dit moeten we ook met de Vastenavend doen, met een speciaal Vastenavend-menu. Superleuk, toch?”