‘In Zeeland konden we niet aarden, we móesten terug naar Bergen op Zoom’

Verhalen / Wonen

Wil je vaker lezen over Bergen op Zoom?

Meld je aan voor de nieuwsbrief

Waarin ben je geïntereseerd?

Bedankt voor je aanmelding voor onze nieuwsbrief!

In onze rubriek ‘Bergse gezinsbabbel’ portretteren we gezinnen die van buiten Bergen naar onze stad zijn gekomen. Wat bracht hen hier? En hoe bevalt Bergen op Zoom als nieuwe thuishaven? Vandaag Eelko (33) uit Utrecht, Marieke (31) uit IJzendijke (Zeeuws-Vlaanderen) en Raf (4) en Noud (2). Sinds de zomer van 2017 wonen ze, na een uitstapje naar Zeeland, in Halsteren.

Vertel, wie zijn jullie en waar hebben jullie elkaar ontmoet?

Eelko: “Ik kom oorspronkelijk uit Utrecht, ben op mijn vijftiende met mijn ouders naar Bergen op Zoom gekomen en heb hier enkele jaren op de Bergse Plaat gewoond. Maar Marieke en ik hebben elkaar op de pabo in Breda ontmoet, waar we allebei studeerden. Ik ben uiteindelijk gestopt met de studie omdat het me toch niet helemaal paste.”

Marieke: “Al vrij snel werden we een stelletje. Ik had de pabo wel afgerond en zocht naar een baan binnen het onderwijs. Die kon ik krijgen in Terneuzen, en dus trokken we vanuit Breda daarnaartoe.”

Eelko: “Ik wilde eigenlijk helemaal niet die kant op. Ik kende daar niemand en de afstand naar de ‘bewoonde wereld’, om het zo maar even te noemen, vond ik erg groot. Maar ja, de banen lagen niet voor het oprapen… En dus gingen we naar Terneuzen.”

Marieke: “Voor eventjes…”

Eelko: “Voor mij werd vrij snel duidelijk dat Zeeland mijn thuis nooit zou worden. De mensen zijn er in mijn ogen ontzettend stug. Ik ben iemand die graag actief bezig is en dingen doet met anderen, maar daar hoefde ik in Zeeland niet op te rekenen. Als ik iets voorstelde, kreeg ik eerst meerdere keren een ‘nee’ terug voordat mensen misschien toch wel zin hadden iets leuks te doen. Dat heeft uiteindelijk meegespeeld in dat ik nu met een burnout thuis zit.”

En dus was terug naar Bergen op Zoom de enige optie?

Marieke: “Ja, ik was in eerste instantie blij en gelukkig op die plek en in die baan. Uiteindelijk werd dit minder en je geliefde zo zien worstelen, maakt wel dat je extra snel keuzes wil maken. Ik ben verder gaan zoeken naar werk en kon in Goes beginnen op een basisschool voor kinderen met autisme. Een stuk zwaarder dan het speciaal onderwijs waar ik vandaan kwam, maar ik had dat ervoor over. Met een baan in Goes konden we terug naar Bergen op Zoom.”

Eelko: “Ik merkte dat ik altijd helemaal opleefde als ik weer in Bergen op Zoom was, bij vrienden of familie. Ik wist dat ik hier veel gelukkiger zou zijn. Ik voelde me in Terneuzen echt een beetje gevangen. Ook doordat ik vanwege epilepsie geen auto rijd en dus gebonden ben aan de fiets. Voor mijn gevoel kon ik er geen kant op.”

Marieke: “Ik kende Bergen op Zoom alleen van de bezoekjes aan familie en vrienden van Eelko, maar vond het altijd al een fijne plek. Hierheen verhuizen was voor mij dan ook geen enkel probleem. Eigenlijk zochten we een woning in de wijk Meilust. Totdat dit huis in Halsteren op ons pad kwam. We waren op slag verliefd.”

Eelko: “Toen we hier net woonden en Raf zijn eerste weken op de basisschool had gehad, had hij er al vier speeldates met klasgenootjes op zitten. In zijn basisschooltijd in Zeeland kwamen die speelmomenten nooit van de grond. Het voelt echt als een verademing om hier te wonen.”

Raf: “Het leukste vind ik Monkey Town! En Intratuin!”

Wat voor gezin zijn jullie?

Marieke: “Eelko en ik zijn eigenlijk best verschillend. Ik heb dat Zeeuwse in me, van huis uit meegekregen. Ik ben een echte huismus, hoefde nooit zo nodig weg thuis. Ik kan bijvoorbeeld ook genieten van de opgevouwen was en een huis dat netjes op orde is. Eelko daarentegen…”

Eelko: “Ik ben iemand die graag leuke dingen doet in het leven. Dat hoeft niet groot te zijn, een boswandeling is ook al fijn. Binnen zitten en niks doen past niet echt bij mij. Marieke en ik zijn elkaar wel meer tegemoet gekomen daarin.”

Marieke: “Verder zijn we allebei heel open mensen. Als Raf of Noud vriendjes mee naar huis willen nemen, is dat helemaal prima. Wie het ook mogen zijn.”

Eelko, lachend: “Ik kan niet wachten op het moment dat ze een keer verliefd thuiskomen. Of dronken. Ik vind het hypocriet om dat als ouder tegen te houden, terwijl je zelf ook van een biertje houdt. Laat ze maar ontdekken hoe het allemaal werkt.”

Marieke: “Verder zijn we ook wel vrij impulsief. Als we om vijf uur ‘s middags bedenken dat we zin hebben om naar het bos te gaan, dan gaan we. Ook al moet er nog gekookt worden.”

Wat vinden jullie belangrijk in het leven?

Eelko: “Ik vind het belangrijk dat we elkaar respecteren in de wereld, dat probeer ik onze kinderen ook mee te geven. Je mag vinden wat je wil, maar blijf altijd beleefd naar een ander.”

Marieke: “Verder vinden we status helemaal niet belangrijk. We rekenen mensen nooit af op wat ze doen.”

Eelko: “Zelf ben ik van atheneum naar het mbo gegaan. En dat vind ik helemaal niet erg. Zolang je maar doet waar je blij van wordt, is het goed. Of onze kinderen nou arts worden of cassiere, het maakt ons echt niet uit.”

Hoe ziet de toekomst er voor jullie uit?

Marieke: “Voorlopig blijven we lekker in Halsteren wonen. We hebben hier ons thuis gevonden. Zodra alle dozen weg waren, was ik hier gewend. Heerlijk!”

Eelko: “Mijn voornaamste doel voor nu, is uit die burnout te komen. Verder wil ik vooral gaan doen waar wij gelukkig van worden. Een paar jaar geleden is mijn zus ziek geworden en kreeg daarbij verlammingsverschijnselen en is daardoor bijna overleden. Inmiddels is dat weer helemaal goed, maar dat opent wel je ogen. Ineens besef je dan weer hoe snel het leven voorbij kan zijn. Dat laat ik niet zomaar gebeuren. Ik wil gelukkig zijn in het leven dat nog voor ons ligt.”