Jimmy Devilee: ‘Mijn droom is uitgekomen, zonder dat ik erover gedroomd heb’

Verhalen / Culinair

Wil je vaker lezen over Bergen op Zoom?

Meld je aan voor de nieuwsbrief

Waarin ben je geïntereseerd?

Bedankt voor je aanmelding voor onze nieuwsbrief!

Zodra Bergenaar Jimmy Devilee (32) de Grote Markt betreedt, voelt hij zich thuis. Daar staat zijn grootste passie: Grand Café de Bourgondiër. Inmiddels een heus begrip in Bergen op Zoom. Wij spraken met hem over het succes van deze horecagelegenheid, zijn ambities en zijn toekomstdromen.

Vertel! Je was pas 25 jaar toen je de zaak overnam van je voormalige baas. Hoe kwam dat zo?

Jimmy, lachend: “Dat is een beetje hoe mijn leven in elkaar steekt. Met veel dingen die ik gedaan heb in mijn leven was ik er vroeg bij. Mijn vrouw en ik zijn al sinds ons vijftiende samen. We kochten op ons negentiende ons eerste huis en trouwden op ons twintigste. Dat is ook wat mij typeert: doen wat goed voelt, niet teveel nadenken. We zijn impulsief, en dat werkt voor ons. Voordat mijn baas me vroeg om de zaak over te nemen, werkte ik al in de Bourgondiër. Ik had met hakken over de sloot de Hotelschool afgerond. Leren is niets voor mij, liever ben ik met mijn handen bezig. Daarom is de horeca ook zo geschikt voor me. Ik weet nog dat ik tijdens de Vastenavend in 2011 mijn eerste eigen bar mocht draaien, achterin de zaak. Ik trok met mijn bar ontzettend veel jongeren naar die plek. Diit voelde super, je eigen ding om handen hebben. Trots was ik! Maar ik maakte één grote fout: ik had na deze avond de tap niet op slot gedraaid en dat hadden wat jongelui gezien. Met als gevolg dat ze de volgende dag, toen de bar onbemand was, de hele avond zelf bier getapt hebben. Ik weet nog dat mijn baas me belde met de mededeling dat we moesten praten. Hij vertelde me wat er was gebeurd, ik schaamde kapot. Heb zelfs aangeboden het hele bedrag aan hem terug te betalen. Maar dat vond hij niet nodig. Sterker, op dat moment vroeg hij me of ik de zaak samen met 2 collega’s wilde overnemen. Want ondernemers maken fouten, en deze fout zou ik nooit meer maken. Hij had alle vertrouwen in mij en mijn kunnen. Goed verhaal, he?”

Wist je gelijk dat je de zaak ook daadwerkelijk wilde overnemen?

Jimmy: “Eigenlijk kwam zijn vraag precies op het juiste moment. Ik werkte inmiddels alweer een paar jaar bij de Bourgondiër en merkte dat ik toe was aan groei. Dus toen mijn baas me vroeg, belde ik mijn vrouw op. Zij zei me dat ik vooral moest doen wat ik wilde. En dus heb ik ingestemd. In het half jaar dat volgde heeft hij me laten zien hoe dat eraan toe gaat, zo’n zaak runnen. Daarna moest ik het zelf doen. Dan ziet je leven er wel ineens een stukje anders uit: van 32 uur naar 80 uur werken in de week. Maar het is het waard. Meer dan.”

Wat is volgens jou de kracht van de Bourgondiër? Er gaat geen dag voorbij zonder klandizie bij jullie…

Jimmy: “Onze kracht zit hem in onze gastvrijheid. Gasten mogen bij ons niet langer dan vijf minuten zitten zonder geholpen te worden. Daar wordt het personeel echt in gecoacht. Daarnaast is de prijs-kwaliteit goed bij ons. Ik vind het jammer dat sommige mensen heel simpel zeggen dat wij zoveel gasten hebben omdat we aan de zonkant van de Grote Markt zitten. Zo werkt het niet. Je kunt nog aan de zonkant zitten, als je je gastvrijheid en kwaliteit niet op orde hebt, zegt dat helemaal niets.”

Heb je nog ambities voor de toekomst, of is het runnen van de Bourgondiër voor jou het ultieme doel?

Jimmy: “Ongeveer anderhalf jaar geleden kriebelde het bij mij en mijn vrouw weer: de drang om iets nieuws te doen. Ik zei tegen mijn vrouw: het lijkt me zo leuk om zelf een product te maken. Wat het precies moest worden wist ik eigenlijk niet. Totdat we beseften: altijd als ik na een werkdag thuis kom, vind ik het heerlijk om thuis relax een kaarsje aan te steken, met een bakkie koffie of thee op de bank te kruipen. Ineens wisten we: we gaan een eigen lijn van kaarsen maken. Samen met mijn vrouw Rosalie ben ik daar ingedoken. We bezochten talloze fabrikanten die ons eventueel konden helpen – dit alles naast het runnen van de Bourgondiër. Er ging een wereld voor me open. Ik wist niet dat er zóveel mogelijkheden waren bij het creëren van een kaars. En dat er zoveel verschil in kwaliteit zit. Eén ding wist ik wel: wij gaan voor kwaliteit. Wij gaan voor de beste kaars, voor veel branduren en voor een originele geur, die we uiteindelijk zelf hebben samengesteld. Zo werd ons eigen merk Rodeji geboren.”

En toen kwam daar ook nog koffie en thee bij..?

Jimmy: “Ons merk is ontstaan uit beleving. We wilden een totaalplaatje creëren voor als de gasten vanuit het restaurant thuis kwamen, konden nagenieten van een goede bak thee of koffie, en dat onder het genot van de relaxte sfeer en geur van een unieke kaars. Maar onder beleving kun je meer laten vallen. Ook koffie en thee zijn voor ons een beleving. De geur van een goed kopje koffie of lekkere thee is voor mij ook zo’n genietmoment. Dus toen de kaarsen er eenmaal waren, zag ik kansen voor uitbreiding van het merk. Zo hebben we ook onze eigen koffiebonen samengesteld en onze eigen theelijn uitgezocht. Dit is ons totaal concept genaamd Rodeji.”

Spannend wel, zo’n eigen merk?

Jimmy: “Enerzijds wel, het kost ontzettend veel tijd om dat allemaal op te zetten. Maar we hebben dit niet gedaan met het idee er een winstoogmerk van te maken. We deden het vooral omdat we er heel blij van werden en dachten: al verkopen we maar tien kaarsen, dan zijn we al blij. Niet wetende dat we er na drie maanden al 175 zouden verkopen…” Lachend: “Het is toch stiekem wel meer werk dan we dachten, maar we zijn trots met het resultaat en gaan er vol goede moed tegenaan. Op ons tempo op naar nationale bekendheid. Als je me nu vraagt hoe ik dit alles zie, van het overnemen van de Bourgondiër tot een eigen merk creëren? Ik durf best te zeggen dat mijn droom is uitgekomen, zonder dat ik erover gedroomd heb.”