Kirsten de Bruijn: ‘Het theater is voor mij de mooiste plek op aarde’

Verhalen / Erfgoed & Cultuur

Wil je vaker lezen over Bergen op Zoom?

Meld je aan voor de nieuwsbrief

Waarin ben je geïntereseerd?

Bedankt voor je aanmelding voor onze nieuwsbrief!

Na het atheneum je weg niet vervolgen naar de universiteit, maar naar de toneelschool. Het roept bij veel mensen weerstand op. Toch weerhield het Kirsten de Bruijn (32) er niet van haar droom te volgen: een plekje op die toneelschool, een toekomst in het theater. En met succes: ze speelde al in grote musicals als Annie, en staat in oktober met een eigen show in Bergen op Zoom.

Allereerst: een eigen show in Bergen op Zoom. Vertel!

Kirsten: “Ja, hoewel ik al in een paar grote producties heb mogen spelen, is dit stiekem wel een droom die uitkomt: een eigen show, in mijn eigen stad! Op 12 oktober sta ik samen met Bergenaar Ben Blom in de theaterzaal van het CKB met een door onszelf geschreven en uit te voeren voorstelling. #rood # wit, heet het stuk. Daarin vertellen we de sprookjes van Grimm met komische noot op hits van onder andere Marco Borsato, Anita Meyer, Willeke Alberti en Frank Boeijen. Ben heeft het stuk geschreven, daar is hij sterker in dan ik. Ik ben juist weer meer de showgirl, degene die de invulling geeft aan de show en de details erbij bedenkt. De choreografie et cetera. Juist dat verschil tussen ons maakt dat we zo’n sterk duo zijn.”

Waar komt bij jou die passie voor het toneel eigenlijk vandaan?

Kirsten: “Als klein meisje had ik de droom om ballerina te worden. Geweldig vond ik het om op de dansvloer mijn ding te doen. Maar je werk maken van ballet is ontzettend moeilijk. Je moet écht goed zijn om er van te kunnen leven, en je voeten moeten dat aankunnen. Ik kwam er al snel achter dat er voor mij geen toekomst in lag; mijn voeten waren er niet sterk genoeg voor. Maar het podium bleef me altijd trekken. Die liefde voor het podium werd nog eens aangewakkerd toen ik 13 jaar was en samen met mijn moeder de musical Fame bezocht in theater De Maagd. Iets in mij schreeuwde toen: dít is gaaf! Dit wilde ik ook. Na zes jaar VWO op de middelbare school was ik vastberaden: ik besloot naar de toneelschool te gaan.”

Niet naar de universiteit dus, met je atheneum op zak. Wat vonden je ouders daarvan?

Kirsten: “Mijn ouders hebben me altijd onvoorwaardelijk gesteund. Ze zijn heel vrij in hun denkwijze. Doen waar je blij van wordt, dat is wat voorop staat bij hen en daarmee ook bij mij. Dat hebben ze me meegegeven in mijn opvoeding. Overigens ben ik me ook heel bewust van het feit dat er wel gewoon brood op de plank moet komen. Het is niet zo dat ik alleen maar doe wat ik leuk vind omdat ik iets toevallig leuk vind. Ik heb mijn werk in het theater heel breed ingevuld om zo altijd voldoende te kunnen verdienen. Natuurlijk is het te gek om in grote musicals als Annie te spelen en in theatershows van de Efteling te staan, maar ik doe meer dan dat, om mijn kansen te spreiden. Op dit moment doe ik meer de kleinere theaters aan, zo nu en dan ook in Duitsland en Frankrijk. Anders dan de grote theaters, maar zeker niet minder leuk. Dat intieme geeft mij soms juist meer voldoening dan een grote zaal.”

Is er niet ontzettend veel lef nodig om op een podium voor publiek te staan?

Kirsten: “Ja, zeker wel. Ik weet nog goed dat ik voor het eerst moest zingen in een voorstelling. Ik had nauwelijks zangervaring, dansen was altijd meer mijn ding geweest. Keihard heb ik toen gewerkt aan mijn zang. Elke dag moest ik van mezelf zingen, ik ging dagelijks naar de logopedie en oefende eindeloos… Daardoor is het echt wel beter geworden, al ben ik nog steeds mijn weg aan het vinden in zang. Maar op het podium staan het heeft ook alles te maken met zelfvertrouwen en angsten overwinnen. Je moet een drempel over durven stappen, anders kom je er nooit.”

Ben je thuis ook de musicalster?

Kirsten, lachend: “Absoluut niet. Sterker nog: ik ben best een huismus. Een einzelgänger. In het theater ben ik graag onder de mensen en doe ik met plezier mijn ding op het podium, maar zodra het klaar is vind ik het heerlijk om alleen te zijn. Of met mijn man op de bank te hangen.”

Je hebt in een grote musical gespeeld, in het Eftelingtheater gestaan, kleinere internationale producties gedaan, en nu je eigen productie… Is er nog ruimte voor ambities in de toekomst?

Kirsten: “Eigenlijk ben ik ontzettend blij met waar ik nu sta. Ik voel me bevoorrecht dat ik heb mogen meemaken wat er allemaal op mijn pad is gekomen. Wel ben ik altijd bezig met mezelf evalueren: waar sta ik nu, waar liggen kansen voor me, waar word ik blij van en welke dingen die ik heb gedaan vond ik minder leuk? Voor nu focus ik me op de productie van Ben en mij, dat geeft me weer ontzettend veel voldoening. Wat ik belangrijk vind is dat ik het plezier in het toneel behoud. Nog altijd vind ik het magisch om een theater te betreden. Het is voor mij de mooiste plek op aarde. Dat plezier hoop ik nooit te verliezen. Dan ben ik gelukkig en tevreden.”

Kirsten in de musical Annie