Nikki Lambrechts: ‘Het podium in Carré was echt een hoogtepunt’

Verhalen / Erfgoed & Cultuur
Nikkie Lambrechts

Wil je vaker lezen over Bergen op Zoom?

Meld je aan voor de nieuwsbrief

Waarin ben je geïntereseerd?

Bedankt voor je aanmelding voor onze nieuwsbrief!

Ze is pas 18 jaar, mocht al op het podium in Carré Amsterdam staan én sleepte afgelopen december een hoofdrol in de wacht. De Bergse Nikki Lambrechts is zelf bescheiden over haar talent op het toneel, maar wij vinden dat ze best wat aandacht verdient.

Nikki groeide op in een gemoedelijk gezin in Bergen op Zoom. Ze was pas een jaar of drie toen haar ouders haar naar de muziekschool brachten. Niet veel later volgden er lessen jazzballet en later streetdance. Pas toen Nikki de stap naar de middelbare school maakte, kwam ze in aanraking met het toneel. “Op het Roncalli gaf ik me op voor de Junior Musical Class; een groepje waarmee we een musical zouden wegzetten. Op een podium in de aula van de school speelde ik mijn eerste rolletje op toneel. Als ik nu beelden van die avond terug zie, kan ik mezelf wel slaan. Mijn acteerkunsten stelden écht weinig voor”, lacht ze. “De rol die ik daar opvoerde was die van een heks. Als ik hem nu zou vertolken, zou ik heel overdreven gemeen lachen en echt uitpakken. Dat deed ik toen allesbehalve, mijn heksenlach was nauwelijks hoorbaar. Het is leuk om die progressie van mezelf te zien op het podium.”

Eerder heb ik weleens gedacht aan de toneelschool, om er professioneel in verder te gaan. Maar ik weet ook dat het niet meevalt in het wereldje van de top te komen

Nikki sloot zich niet veel later aan bij de MusiCompany. Daar vertolkte ze tot dusver vooral bijrollen, maar ze had ook het genoegen te mogen afreizen naar Carré Amsterdam, naar de Amateur Musical Awards. De MusiCompany was genomineerd voor de prijs van ‘Beste Musical Comedie’. “Supergaaf natuurlijk!”, aldus een enthousiaste Nikki. Deze belevenis behoort dan ook tot een van de hoogtepunten uit haar toneelbestaan. “En als we het over hoogtepunten hebben, moet ik ook het toneelstuk ‘Luuk & Lieke op schattenjacht’ benoemen. Mijn goede vriend Frans van Reijen schreef het stuk, dat we afgelopen december opvoerden in het CKB. Ik mocht de hoofdrol, Lieke, vertolken. Frans belde me op nadat hij het stuk geschreven. Hij dacht bij deze rol meteen aan mij. Hoewel ik hartstikke druk was die weken, wilde ik het doen. Ik voelde me vereerd door Frans’ vertrouwen in mij. Ik vond zijn vertrouwen in mij best bijzonder, gezien ik nog nooit zangles had gehad en nooit eerder zoveel tekst had moeten leren. Maar het ging gelukkig allemaal goed. De zaal zat vol enthousiaste kinderen. Een week na het toneelstuk werd ik in de schoenenwinkel zelfs herkend door een kindje. ‘Kijk mama, daar is Lieke’, hoorde ik zeggen.”

Toch is Nikki bescheiden over waar ze nu staat. “Ik voel mezelf niet per se heel bijzonder of getalenteerd, of zo. Als mensen me complimenten over mijn toneelspel geven, weet ik nooit heel goed wat ik er mee moet. Wel hartstikke leuk om te horen natuurlijk, maar ik zie mezelf niet als iemand die tot de top behoort. Dat is ook niet meer mijn intentie. Eerder heb ik weleens gedacht aan de toneelschool, om er professioneel in verder te gaan. Maar ik weet ook dat het niet meevalt in het wereldje van de top te komen en dat het moeilijk leven is als je die top niet bereikt. In Carré zag ik al een beetje hoe het voor professionals moet zijn. Dan ligt de druk echt vele malen hoger. Ik denk dat ik het lekker bij de kansen houd die ik krijg in Bergen op Zoom. Net zo leuk, en misschien nog wel leuker!”