Peter van Aart: ‘Op doktersadvies ben ik gaan drummen’

Verhalen / Erfgoed & Cultuur

Wil je vaker lezen over Bergen op Zoom?

Meld je aan voor de nieuwsbrief

Waarin ben je geïntereseerd?

Bedankt voor je aanmelding voor onze nieuwsbrief!

Dat Bergenaar Peter van Aart (41) als kind altijd overal op sloeg, vond zijn moeder niet heel lang leuk. Dus ging ze met hem naar de dokter. Die adviseerde haar een trommeltje te kopen. Het bleek de oplossing voor zijn ‘probleem’. Inmiddels zijn we heel wat jaren verder en is dat trommeltje ingeruild voor percussie op professioneel niveau. We spraken met de gedreven Bergse muzikant over zijn ambities en dromen!

Dus… het was de dokter die ervoor zorgde dat jij nu leeft van muziek?

Peter, lachend: “Ja, het lijkt bijna een slecht verzonnen verhaal, maar zo is het echt gegaan. Ik sloeg als kind al op alles, soms tot slopen toe. Mijn moeder wist er op den duur geen raad meer mee, en dus nam ze me mee naar de dokter. Het trommeltje wat hij adviseerde bleek de oplossing: dát vond ik leuk! Een logische vervolgstap voor me was slagwerk. Ik begon als klein ventje bij een drumband, sloot me later aan bij een harmonie, en had les op de muziekschool in Bergen op Zoom. Al snel was ik verzot op mijn hobby. Zo verzot, dat ik op de middelbare school wist dat ik naar het conservatorium wilde.”

Ben je nooit bang geweest voor de toekomst van een muzikant, dat het niet gemakkelijk  zou zijn?

Peter: “Nee, eigenlijk niet. Ik kom uit een echte bouwfamilie, muziek zat niet zozeer in de genen. Op zich vond ik het leuk om elk weekend mooie gebouwen te bezoeken met mijn ouders, maar ik wist ook: ik hoef dat niet elke dag te doen. Bij muziek had ik dat gevoel wel heel sterk. En ik ben altijd al iemand geweest die zijn gevoel volgt. Als iets goed voelt, ben ik ervan overtuigd dat het goedkomt. En dus toog ik naar Rotterdam. Eerst naar de muziekhavo, later naar het conservatorium. Mijn ouders hebben me daar ook altijd in gesteund. En ik denk dat dat gevoel, dat ik wil doen wat mij blij maakt, alleen maar sterker is geworden door de dingen die ik onderweg heb meegemaakt. Ik was relatief jong toen mijn ouders overleden. Dat doet iets met je. Dan sta je toch ineens anders in het leven.”

Heeft dat je gevormd tot wie je nu bent?

Peter: “Ja, dat denk ik wel. Als je zo jong zulke dingen meemaakt, ga je anders naar dingen kijken. Ik merk dat ik daardoor wat harder ben geworden, wat directer. Maar dat heeft er ook weer mee te maken dat ik gewoonweg het beste uit dingen wil halen. Als ik een muziekstuk niks vind, dan zeg ik dat. Dat kan voor anderen misschien niet leuk overkomen, maar ik wil gewoon echt het beste naar boven halen. Een stukje perfectionisme.” Kan je dit ombuigen naar dat ik ook juist positief en optimisme ben, en in veel dingen kansen zie.

Hoe ziet jouw leven als muzikant er nu uit?

Peter: “Na mijn studie heb ik eerst 12,5 jaar in dienst van Van den Ende gewerkt, waar ik meespeelde in musicals als Saturday Night Fever en Sisteract. Een te gekke tijd, toch besloot ik op den duur dat ik zelfstandig verder wilde. Die keuze gaf me een enorm gevoel van vrijheid. Nu geef ik les op het Centrum voor de Kunsten in Bergen op Zoom (CKB) ik heb mijn eigen percussiegroep Santola waarmee ik workshops verzorg. Dit doe ik voor het onderwijs en het bedrijfsleven. Alles wat ik doe probeer ik landelijk uit te oefenen, al is Bergen op Zoom altijd een fantastische testcase voor me. Bergenaren zijn namelijk heel eerlijk én toegankelijk. Je kunt hier snel dingen organiseren, de lijntjes zijn kort een publiek heb je binnen no time gevonden. Dat is te gek. Eigenlijk voelt Bergen op Zoom voor mij aan als een groot dorp, zonder oneerbiedig te klinken. Als ik hier een show of workshop opvoer en het voelt oké, denk ik: nu kan ik verder kijken. Landelijk. Op dit moment speel ik wel weer wederom in de musical The lion king. Dit is voor een percussionist toch wel de show qua musicals. Daarnaast heb ik nog een uitgeverijtje, Boom clap, een productiemaatschappij genaamd Doen Produkties en vaste band, Lady & Gents.”

Wat zijn voor jou hoogtepunten in je muziekcarrière?

Peter, na een lange stilte: “Weet je dat ik dat een moeilijke vraag vind? Bij een hoogtepunt denken we snel aan grootse dingen, maar voor mij voelen juist de kleine dingen soms als ontzettend waardevol. Aan de ene kant heb ik voor 60.000 man gespeeld op Sensation White, maar ik heb ook twee keer de Stoelemat uitverkocht in Bergen op Zoom met mijn eigen clubje Santola. Dat laatste is veel kleinschaliger, maar geeft misschien wel meer een kick. En het kan nog kleiner: als ik een muziekstuk heb verkocht vanuit mijn uitgeverij, kan ik ook ontzettend blij zijn. Of een kleinschalig optreden met eigen bandje Lady & Gents. Het gaat erom mensen een mooie, leuke of bijzondere tijd of moment te geven. Een hoogtepunt kiezen vind ik daarom heel lastig. Wat ik te gek vond, was het invallen in het programma van Paul de Leeuw, Laat de Leeuw. Dat heb ik een paar keer mogen doen. Maar ik wil ook de koninklijke première van the Lion King veertien jaar geleden niet vergeten. Oh, en ook heel waardevol: ik ben inmiddels een aantal jaren werkzaam als workshopleider Percussie bij stichting Het Vergeten Kind. Als ik daar gespeeld heb en een knuffel krijg van een kind, kun je mij niet blijer krijgen. Dat is toch mooi?”

Heb jij nog dromen voor de toekomst?

Peter: “Wat me écht nog te gek lijkt… Met één bandje de wereld over touren. Me helemaal kunnen focussen op dat ene project, ontzorgd worden… Ik hoef echt geen mega rock en roll leven, maar het lijkt me al te gek dat de podia voor je klaar staan en zo. En je gewoon je ding kunt doen, in verschillende landen. Ja, als dat ooit zou kunnen, teken ik daarvoor. Maar wat ik echt belangrijk vind, is vooral te kunnen en mogen blijven spelen, waar dan ook.”