Van België naar Bergen op Zoom naar… Limburg?

Verhalen / Wonen

Wil je vaker lezen over Bergen op Zoom?

Meld je aan voor de nieuwsbrief

Waarin ben je geïntereseerd?

Bedankt voor je aanmelding voor onze nieuwsbrief!

In onze rubriek ‘Bergse gezinsbabbel’ portretteren we gezinnen die van buiten Bergen naar onze stad zijn gekomen. Wat bracht hen hier? En hoe bevalt Bergen op Zoom als nieuwe thuishaven? Vandaag An Van de Wal (42) uit Antwerpen, moeder van Roan en Bries, latrelatie met de Limburger Mario.

Vertel An, wat bracht jou vanuit België naar Bergen op Zoom?

“Zestien jaar geleden alweer werd ik verliefd op een man uit Bergen op Zoom, die in België werkte. We kenden elkaar dan ook van het werk. Al vrij snel trok ik bij hem in op de Bergse Plaat. Ik ben iemand die heel flexibel is voor de ander, dus ik vond het eigenlijk een heel logische stap. Wel riep ik altijd dat ik mijn kinderen in België naar school zou laten gaan. Het onderwijs in Nederland vond ik veel te los. In België is het veel strenger, wat in mijn ogen goed is voor kinderen. Maar toen we eenmaal onze zoon Roan kregen, woonde ik alweer een paar jaar in Nederland en zag ik ook de positieve kanten in van het onderwijs hier in Nederland.”

Heb je al die tijd op de Bergse Plaat gewoond?

“Een aantal jaren geleden zijn mijn man en ik gescheiden. Ik stond toen ineens weer voor de keuze: terug naar België of in Bergen op Zoom blijven? Ik besloot dat ik wilde blijven en heb toen een eigen huisje op de Plaat kunnen regelen. Sinds januari van dit jaar woon ik in een nieuwe woning, wederom op de Bergse Plaat. Ik vind het gewoon een heerlijke plek. Kindvriendelijk, vlakbij goede scholen, vlakbij de stad en toch lekker rustig. Op dit moment heb ik een relatie met een man uit Limburg. Wéér niet bij de deur, alsof ik ze aantrek, mannen die verder weg wonen… Heel even heb ik gedacht: zal ik weer de liefde achterna gaan en verhuizen naar een onbekende plek? Maar dit keer heb ik ervoor gekozen in Bergen op Zoom te blijven. Hier voel ik mij gelukkig. We hebben acht maanden geleden ons eigen kindje gekregen, Bries. Mijn vriend komt elk weekend deze kant op, maar zolang hij zijn baan in Limburg heeft, is het voor hem geen optie te verhuizen. Ik voed Bries nu dus deels alleen op, maar dat gaat goed. Ik ben altijd peuterjuf geweest en heb momenteel mijn eigen gastouderbureau. Kinderen zijn voor mij ook een passie. Ik kan het dus best alleen aan, maar jammer vind ik het wel dat hij er vaak niet is. Soms denk ik zelfs: is het dan toch niet hoe het zou moeten zijn, onze relatie? Is onze liefde sterk genoeg om dit te doorstaan? Maar op dit moment is de liefde sterker dan de afstand. Hopelijk kan hij in de toekomst wel deze kant op komen.”

Is Bergen op Zoom dan zo jouw thuis geworden dat je er niet meer weg wil?

“Ja, echt hoor! Ik ben van Bergen op Zoom gaan houden. Inmiddels heb ik hier mijn vriendenkring opgebouwd. Ik vond de Bergenaar toen ik hier zestien jaar geleden kwam meteen ook een leuk type mens. Heel open, dat miste ik in België juist. Zelf ben ik ook een open boek, soms iets te zelfs. Wel moest ik even wennen aan het chauvinistische karakter van de Bergenaar. Ik vier inmiddels al een aantal jaar graag Vastenavend in Bergen op Zoom, maar toen ik mijn Bergse vrienden vertelde dat ik dit jaar ook in Limburg carnaval ging vieren, vonden ze dat echt heel raar. Haast alsof dat geen optie is in het leven. Dat is dan weer wel een beetje kortzichtig. Maar stiekem ook wel grappig.” An begint te lachen: “Waar ik in Nederland ook wel een beetje aan moest wennen, waren de huizen waar je naar binnen kunt kijken. Ik noemde dat in het begin altijd ‘aquariumkijken’ als mijn vriend en ik een rondje liepen buiten. In België zijn alle ramen altijd hermetisch gesloten.”

Heb jij nog dromen voor de toekomst?

“Eigenlijk ben ik blij met hoe het nu gaat en heb ik mijn rust gevonden hier in Bergen op Zoom. Mijn droom is uitgekomen: nog een kindje krijgen, en dat op vrij late leeftijd. Op dit moment heb ik het gevoel dat ik het eindelijk echt goed voor elkaar heb, en dat voelt ontzettend fijn. Ik heb, net als volgens mij iedereen wel, ook mindere tijden gekend. Na de scheiding kwam ik er alleen voor te staan met een zoon. Ik moest weer op zoek naar werk en dat viel niet mee. De ene na de andere afwijzing volgde. Dat is heel demotiverend en slecht voor je zelfvertrouwen, dat heeft er toen best ingehakt bij me. Nu ben ik zelfstandige en run met plezier mijn eigen gastouderbureau. De enige echte wens die nog rest, is dat Mario hier over een tijdje kan intrekken.”