Van studentenkamer terug naar Bergen op Zoom: ‘Ineens wist ik: ik moet terug’

Verhalen / Wonen

Wil je vaker lezen over Bergen op Zoom?

Meld je aan voor de nieuwsbrief

Waarin ben je geïntereseerd?

Bedankt voor je aanmelding voor onze nieuwsbrief!

Annemiek Adriaansen (28) was 18 jaar toen ze vanaf de middelbare school in Bergen op Zoom verhuisde naar een studentenkamer in Enschede. Tien jaar lang woonde ze vervolgens niet in Bergen op Zoom, totdat ze op een avond heel sterk voelde: ik moet terug. We spraken met Annemiek in De Teerkamer over haar vertrek en terugkomst naar Bergen op Zoom!

Vertel! Je was 18 jaar en verhuisde van Bergen op Zoom naar Enschede?

Annemiek: “Klopt, ik had net mijn VWO-diploma in de pocket toen ik vertrok. Tijdens mijn zoektocht naar een passende studie ontdekte ik: ik wil technische bedrijfskunde studeren. Dat kan in Eindhoven of in Enschede. In eerste instantie dacht ik nog: ik ga naar Eindhoven. Brabant, toch wat dichter bij huis. Maar mijn moeder zei dat ik ook eens in Enschede moest gaan kijken. Dus dat deed ik. Eenmaal daar overviel me een thuisgevoel. De campus zag er een beetje uit als Centerparcs, de mensen waren vriendelijk en, zo vond ik, oprechter dan in Eindhoven. En dus besloot ik: op naar Enschede.”

Je wilde sowieso op kamers gaan wonen?

Annemiek: “Ja, eigenlijk wel. Ik voelde me in Bergen op Zoom niet zo op mijn plek. Op de basisschool werd ik gepest en op de middelbare school had ik het gevoel vooral bekend te staan als ‘dochter van de leraar Duits’. Mensen denken je daardoor te kennen voordat ze je uberhaupt gesproken hebben. Dus ik was wel een beetje klaar met al die meningen hier. Ik wilde mijn vleugels uitslaan naar een andere plek.”

Hoe heb je het wonen in Enschede ervaren? Was het heel anders dan in Bergen op Zoom?

Annemiek: “Enschede is groter dan Bergen op Zoom, maar toch heerst ook daar wel een ons-kent-ons-cultuurtje. Het is nog geen Utrecht of Amsterdam natuurlijk. Wel heeft de stad minder uitstraling dan Bergen op Zoom, het is allemaal wat moderner. Om te winkelen is dat prima, overigens. Dat deed ik er graag. Maar qua uitstraling wint Bergen op Zoom het. Verder moest ik erg wennen aan het dialect.” Lachend: “In het begin verstond ik sommige medestudenten over leraren gewoon echt niet. En als ik eens een weekend terug naar huis ging, merkte ik dat ik overdreven Brabants begon te praten. Alsof ik iets had in te halen.”

Tien jaar later pas keerde je terug naar Bergen op Zoom. Wat deed je in de tussentijd?

Annemiek: “Ik rondde in vier jaar mijn bachelor af in Enschede en volgde daarna een master. Eerst in Enschede, daarna in München. München was helemaal anders dan Bergen op Zoom. Dat verschil zat hem vooral in de omgang met vrienden. In München was het gebruikelijk dat je echt in je agenda moest plannen wanneer je een vriend zou zien. Maandagmiddag van 16 tot 18, bijvoorbeeld. Weinig spontaan, zoals dat wel in Bergen op Zoom is. In totaal heb ik er drie jaar gewoond. Totdat ik me ongelukkig voelde in de baan die ik er had. Ik vond het bedrijf niet leuk en dat had een grote wissel op me. Toen ik weer eens een avond in mijn eentje in mijn appartement zat, overviel me een heel sterk gevoel: ik wil terug naar Bergen op Zoom. Bijzonder, want dat gevoel had ik in die tien jaar ervoor niet eerder gehad. Ik had mijn geboortestad niet heel erg gemist, eigenlijk. Maar nu zat ik in de put, miste ik mijn familie, mijn zusje, en gewoon… het vertrouwde. Ik heb er nog eens een weekend over geslapen en daarna besloten mijn baan op te zeggen en terug te keren naar Bergen op Zoom.”

Mooi verhaal! Hoe was het om terug te keren naar Bergen op Zoom?

Annemiek: “Weet je wat grappig is? Pas als je zo’n lange tijd bent weggeweest, zie je hoe mooi je ‘eigen’ stad eigenlijk is! Toen ik terugkwam, stond ik op de Grote Markt om me heen te kijken en te genieten. Hetzelfde gold overigens voor de Vastenavend. Tien jaar lang had ik geen carnaval gevierd. Afgelopen februari ging ik voor het eerst weer, samen met mijn zusje. In de kroeg overviel me zo’n warm gevoel: tien jaar niet geweest, maar het was nog zoals het altijd was. Dit feest is niet veranderd of verdwenen. Dat vond ik mooi om te beseffen.”

En nu blijf je voorlopig in Bergen op Zoom wonen?

Annemiek: “Als het aan mij ligt wel! Toen ik München verliet en terugkeerde naar Bergen op Zoom heb ik overigens allereerst maar twee weken hier gewoond. Daarna ben ik naar Australië vertrokken om negen weken te backpacken. Dat was zo’n lang gekoesterde droom die maar nooit werkelijkheid werd. Omdat ik moest werken van mezelf, een goede baan krijgen, carrière maken… Maar die baan had ik opgezegd, net als mijn woning. Dus voor mij was het duidelijk: nu of nooit. Ik ging en genoot. In Australië hoefde ik even helemaal niks. Dat was fijn. Na negen weken was ik opgeladen en klaar voor een nieuwe start in Bergen op Zoom. Afgelopen januari kwam ik terug. En sindsdien voel ik me weer helemaal happy. Ik kon al snel aan de slag binnen een ontzettend leuk team bij SABIC, heb een prachtig appartement in de binnenstad van Bergen op Zoom weten te bemachtigen en… ik vond zelfs al vrij snel de liefde. Ineens kreeg ik alles op een bordje aangereikt, leek het wel. Alsof het zo moest zijn. Had ik jarenlang zonder mijn eigen familie doorgebracht, nu heb ik mijn eigen familie én een schoonfamilie in de buurt.” Lachend: “Dat is wel even wennen trouwens. Maar bovenal geniet ik. Mijn zusje en haar vriend wonen inmiddels ook samen. Ik moet er niet aan denken dat ik zo ver weg zou wonen mochten zij ooit aan kinderen beginnen. En mijn oma wordt ook alleen maar ouder… Ja, terug naar Bergen op Zoom keren was de beste beslissing die ik kon nemen.”